Als de leverancier zelf begint te hamsteren, is dat een betrouwbaarder signaal dan welke analistenrapporten dan ook. En dat is precies wat we nu zien gebeuren in de uraniumsector. Kazachstan heeft deze week iets gedaan waar je even bij moet stilstaan. Het land dat verantwoordelijk is voor meer dan 40 procent van de wereldwijde uraniumproductie — de absolute dominante speler op de markt — heeft officieel plannen aangekondigd om een strategische uraniumreserve aan te leggen. Niet voor de markt. Voor zichzelf.

President Tokajew heeft een strategie goedgekeurd die voorziet in geologisch onderzoek op minimaal twee nieuwe winlocaties per jaar, terwijl bestaande sites verder worden ontwikkeld. Kazachstan wil zijn eigen kerncentrale-ambities zekerstellen met binnenlands gewonnen uranium.

De wereld’s grootste exporteur van uranium beschermt zijn eigen toekomstige bevoorrading.

Kazachstan draait de uraniumkraan een stukje dicht

Kazachstan bezit ongeveer één miljoen ton bevestigde uraniumreserves, goed voor 14 procent van het wereldwijde totaal. Het land heeft 14 winbedrijven actief, waarvan 12 joint ventures zijn met partners uit China, Rusland, Frankrijk, Canada en Japan. Kortom: iedereen weet dat Kazachstan de kraan is waar de nucleaire wereld van afhankelijk is.

En nu draait dat land de kraan een stukje dicht voor zichzelf.

Ondertussen blijft de vraagkant groeien. China bouwt op dit moment 39 kerncentrales tegelijk. Daarvan zijn er negen bijgekomen in de afgelopen vier maanden. Dat is alleen China. In de rest van de wereld wordt ook gebouwd.

Er is een cumulatief tekort berekend van 211 miljoen pond uranium tussen 2025 en 2045. Dat gat, tussen wat er mijnbouwkundig uit de grond komt en wat er aan reactoren gevraagd wordt, wordt structureel groter naarmate nieuwe centrales opstarten en bestaande verlengen. Waaronder al deze bovenstaande geplande centrales.

Kazachstan ziet dat uranium structureel schaarser gaat worden. Als de grootste produceur ter wereld zijn eigen exportproduct begint op te potten voor binnenlands gebruik, trek je als land maar één conclusie: wat wij nu produceren, gaat in de toekomst niet genoeg zijn voor iedereen. Dus zorg je eerst voor jezelf.

Dat is het gedrag van iemand die weet dat de markt gaat verkrappen. Je slaat niet op als je denkt dat er altijd genoeg is.

—